Taal van de ziel
Ik schilder wat ik niet altijd in woorden kan zeggen.
Ik begin vaak zonder te weten waar het schilderij naartoe gaat. Ik volg mijn gevoel, de kleur, de beweging. Laag voor laag ontstaat er iets wat ik van tevoren niet had kunnen bedenken.
Soms raakt een schilderij iets in mij wat ik zelf nog niet kende. Dan weet ik: hier gebeurt iets.
Voor mij is schilderen luisteren. Naar de stilte, naar wat zich vanbinnen aandient. Naar iets wat geen woorden nodig heeft.
Ik hoef niet te weten wat een schilderij betekent. Het mag gewoon zijn wat het is.
Misschien is dat wel de taal van de ziel:
niet zoeken, maar luisteren.
niet weten, maar voelen.
niet vasthouden, maar laten ontstaan.
Daar, in die ruimte, begint voor mij het schilderen.
Karin Toma